ΚΥΚΝΟΣ

Μέσα στην πόλη την αχανή, την κίνηση, το χάος, ένα κορίτσι κάθεται ακίνητο στο δρόμο. Τα φανάρια ανάβουν πράσινα και κόκκινα, τα αμάξια προσπερνάνε. Οι μηχανές γκαζώνουνε κι αδιάφορα βογκάνε.  Κι εκείνο κάθεται βουβό, αμίλητο και σκεπτικό. Με μια καρδιά πεταριστή, με μάτια όλο βάθος. Και η ζωή απ’ το βλέμμα της περνάει σαν ταινία. Τα παιδικά καλοκαίρια της, φθινόπωρο εφηβείας, μια άνοιξη φοιτητική και τώρα μία άλλη, μία εποχή αλλιώτικη, μια εποχή γυναικεία. Ερωτεύτηκε, πληγώθηκε, θύμωσε και παθιάστηκε. Ένιωσε πράγματα βαθιά, μεγάλα, μεγαλόστομα. Μα τώρα θέλει μοναχά, ένα ζητάει μόνο, ετούτο το όνειρο, αυτό, εκείνο το σπουδαίο: αυτό ζητεί, μονάχα αυτό, γι’αυτό παρακαλάει. Να αφήσει τη βαρύτητα να κάνει τη δουλειά της.

Κι όση ώρα στέκεται εκεί, στη μέση αυτού του δρόμου, έρχονται και ξανάρχονται τα λόγια μιας της φίλης. Μιας φίλης που αγαπάει. Της είχε πει λοιπόν κάποτε, σαν έρθει εκείνη η ώρα που έφαγες το γάιδαρο και μόνο η ουρά σου μένει, τότε αγαπημένη μου είναι που κρίνονται όλα. Τότε λοιπόν, δυνάμωσε κι άρχισε να αναπνέεις. Μην ηττηθείς απ’ τον κορεσμό, μην ηττηθείς απ’την πείνα. Στάσου εκεί, ανάσαινε κι αφήσου μες στον χρόνο.

Σ’ευχαριστώ λοιπόν φίλη μου.

Στέκομαι κι ανασαίνω.

In quest of land.

Fishermen, travelers, hunters you are my brothers.

In this journey inspired by the quest of land I am your sister.

My forehead is burning and my shoulders are burned.

The sun guides me and the sun burns me.

Drops of water fall upon my skin in heat and thus upon my skin in heat drops of water sizzle, evaporate, vanish.

Thirsty and tired I search for land.

A pirate my brothers, that’s what I’ve become, a pirate.

But, it’s not right I say, it’s no right. I’m just a girl, my brothers.

-Shut up, don’t cry, don’t you dare cry.

-Yes my brothers, I won’t cry. I do not dare to cry.

How could I? Tears fall upon my skin in heat and thus upon my skin in heat tears sizzle, evaporate, vanish.

Loose

I’m just a princess. I still believe in fairytales. 

I’m just a princess. I wear a helmet, I hold a gun, but still, I’m just a girl.

I’m just a princess. I smoke, I drink wine, I laugh and cry. I’m a princess after all.

I wear jeans, a leather jacket and high-heeled boots. I talk loud but if you come closer, my voice is soft and smooth. I feel fierce, I feel strong, I am adventurous. All lies. I lie. 

Come closer, lie next to me. That’s all I need and then gravity will do its work. Then I’ll surrender to gravity. My body will surrender to the attraction to earth, to the attraction to you. I am attracted to you. Do not distract me, do not distract yourself from your attraction to me. Let it be. Let gravity, attraction, allure be. Let them be. Let you be. Let me be.

I’m just a girl. Just let us be. Please.

The fight

I need normality in the sizes of emotions. I’m afraid of the enthusiastic on-foot decisions. I must declare and I must remember that I need consistency. I must remember that I must give a fight- this is a time that my life demands my being a fighter.

Instructions to fight:

Have your eyes on the enemy, but not too persistently- freely instead.

Have a plan but allow yourself the possibility of improvisation.

In order to be strong, remember that you are- above all- weak.

Identifying your weakness does not make you weak, makes you realistic.

Reality is the key to balance. Knowing what or whom you are about to face, acknowledging the pragmatic dimensions of things allows you first to feel and afterwards overcome any emotion.

You should not avoid feeling, as you should not allow emotions last longer than they should- or else once again you’ll lose your sense of reality. Extended emotionality is no good. Lack of emotion hurts you badly.

You will succumb, you will lose, and you will face your problematic self.

But the goal is to win. The end of the fight will be victory.

P.S. Instructions may be to be disobeyed, but above all they are to be obeyed.

The big bad wolf

Once upon a time, in a far away land, people used to believe in fairy tales. But then a big bad wolf came and ate them all up, devoured them without mercy. And the big bad wolf was punished and put  into a dark room near the centre of the earth. It was hot, it was wet, it was unbearable.

During these times, while the big bad wolf was boiling inside the earth, it started raining. And the rain kept on going for days, months and years. And so the earth dissolved into dust, crumbled into pieces and dispersed throughout the universe. And the big bad wolf- who had been hanging on patiently until salvation- emerged again out in the air. And he stood up, laughed and declared: “There is no time for games now, it’s time for our story to begin”.

Αρπαγή.

Αχιβάδα

Έχω μια μικρή αχιβάδα. Την αγαπώ.

Στο μέσα της το φιλντισένιο, κρύβω τα μυστικά μου.

Είναι αχιβάδα μαγική, δώρο του Ποσειδώνα.

Σε προσκαλώ λοιπόν, ταξιδευτή- ίσως να στο ζητάω- να ‘ρθεις να δεις στο μέσα της, στο μέσα μου. Σε προσκαλώ λοιπόν. Έλα.

Μα πρόσεξε. Μάλλον θα με τρομάξεις.

Δεν έχω μάθει-πρόσεξε- να δείχνω τα μυστικά μου.