“One wants to tell a story, like Scheherezade, in order not to die. It's one of the oldest urges in mankind. It's a way of stalling death.” Carlos Fuentes
Monday, 29 November 2010
Saturday, 20 November 2010
A complaint letter.

Saturday, 13 November 2010
Terrifying and Beautiful
Terrifying and beautiful. I’ll take both, thanks.
“Please, Sir, may I order? Can I have a dish of fear, a dish of dare and a dish of beauty, please?
You know Sir, the other day I went to a restaurant all by myself. I was not really hungry, but really hungry I was. (Not for food.) So, I ordered. I ordered- as I just did- a dish of fear, a dish of dare and a dish of beauty (please). And the waiter looked straight into my eyes and said to me: ‘Do you think my dear lady that if we had these dishes you ask for that I would be working here?’ And then he laughed and left and I left too. So here I am dear Sir, ready to order a dish of fear, a dish of dare and a dish of beauty- please.”
“My dear sweet lady, really, do you think that if we had these dishes that you ask for that I would be working here?” he said. And then he laughed and left and I left too.
Still, very hungry. Very hungry. Indeed.
Wednesday, 29 September 2010
Η αγάπη είναι διάβολος

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι που αγάπαγε τα ρόδια. Τα αγάπαγε τόσο πολύ που δεν τα έτρωγε μόνο, αλλά τα μύριζε, τα άγγιζε, τα χάιδευε. Τα χρησιμοποιούσε για κάθε λογής δουλειά. Συχνά έσκαγε τα κόκκινα σπόρια του ροδιού και λουζόταν τους χυμούς του. Μία φορά το μήνα γέμιζε την μπανιέρα της και πλενόταν μέσα σε αυτούς. Το δροσερό πορφυρό νερό τη ζωντάνευε και την ηρεμούσε. Είχε κάτι από τη γοητεία του αίματος χωρίς το φόβο. Ήταν σα μια ζωή δίχως θάνατο.Ήταν σαν ένα νερό μυθικό, χωρίς κάθαρση. Οι μέρες περνούσαν και το σπίτι γέμιζε ρόδια. Το κορίτσι άρχισε να γίνεται εμμονικό και το σπίτι μέσα καλύφθηκε όλο από αυτούς τους αρχέγονους καρπούς. Τα έπιπλα πια δε φαίνονταν, είχαν καλυφθεί από ρόδια. Άνθρωποι σταμάτησαν να επισκέπτονται το κορίσι μιας και ήταν αδύνατο να κινηθούν μέσα στο σπίτι της. Εκείνη όμως έμαθε να περπατά αλλιώτικα, να κυλάει πάνω στα ρόδια. Τα ρόδια γίναν οι φίλοι της, οι ρόδες της, η ροή της. Το κορίτσι στάματησε να βγαίνει από το σπίτι. Προς το τέλος ξέμαθε να περπατά κανονικά, να πατά τα πόδια κανονικά στη γη, να προσαρμόζεται στον έξω κόσμο. Κλείστηκε στο σπίτι και στον εαυτό της. Άρχισε να αλλάζει μορφή, γινόταν κάθε μέρα πιο κόκκινη, πιο ρόδινη. Άρχισε να στρογγυλεύει, να γίνεται κι η ίδια καρπός. Στο τέλος ξέχασε πως αγαπούσε τα ρόδια. Κι όλο έλεγε: “ Αυτή η αγάπη... αυτή η αγάπη είναι διάβολος”.
Thursday, 26 August 2010

Wednesday, 25 August 2010
Δέντρα

Sunday, 1 August 2010
Till the sacred end
